آنقدر خوب و عزیزی كه هنكام وداع ............

                                             حیفم آمد كه تو را دست خدا بسبارم

.

هم سفرم
در اين راه طولاني - که ما بي خبريم
و چون باد مي گذرد
بگذار خرده اختلاف هايمان با هم باقي بماند
خواهش مي کنم ! مخواه که يکي شويم ،  مطلقا يکي
مخواه که هر چه تو دوست داري ، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم
و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نيز باشد

==================

مخواه که هر دو يک آواز را بپسنديم
يک ساز را،  يک کتاب را، يک طعم را، يک رنگ را
و يک شيوه نگاه کردن را
مخواه که انتخابمان يکي باشد، سليقه مان يکي و روياهامان يکي

=====================

هم سفر بودن و هم هدف بودن ، ابدا به معني شبيه بودن و شبيه شدن نيست
و شبيه شدن دال بر کمال نيست بلکه دليل توقف است

===============================

عزيز من
دو نفر که عاشق اند و عشق آنها را به وحدتي عاطفي رسانده است؛
واجب نيست که هر دو صداي کبک، درخت نارون ،  حجاب برفي قله ي علم کوه ،
رنگ سرخ و بشقاب سفالي را دوست داشته باشند
اگر چنين حالتي پيش بيايد، بايد گفت که يا عاشق زائد است يا معشوق و يکي کافيست
============
عشق، از خودخواهي ها و خود پرستي ها گذشتن است اما، اين سخن

 به معناي تبديل شدن به ديگري نيست
من از عشق زميني حرف مي زنم که ارزش آن در "حضور" است
نه در محو و نابود شدن يکي در ديگري
=============

عزيز من
اگر زاويه ديدمان نسبت به چيزي يکي نيست ، بگذار يکي نباشد
بگذار درعين وحدت مستقل باشيم
بخواه که در عين يکي بودن ، يکي نباشيم
بخواه که همديگر را کامل کنيم نه ناپديد
================

بگذار صبورانه و مهرمندانه درباب هر چيز که مورد اختلاف ماست بحث کنيم
اما نخواهيم که بحث ، ما را به نقطه ي مطلقا واحدي برساند
بحث، بايد ما را به ادراک متقابل برساند نه فناي متقابل
===============

اينجا سخن از رابطه ي عارف با خداي عارف در ميان نيست
سخن از ذره ذره ي وافعيت ها و حقيقت هاي عيني و جاري زندگيست
بيا بحث کنيم
بيا معلوماتمان را تاخت بزنيم
بيا کلنجار برويم
اما سرانجام نخواهيم که غلبه کنيم
====================

 بيا حتي اختلافهاي اساسي و اصولي زندگي مان را ،در بسياري زمينه ها،

 تا آنجا که حس مي کنيم دوگانگي، شور و حال و زندگي مي بخشد
نه پژمردگي و افسردگي و مرگ ،

. حفظ کنيم
======

من و تو حق داريم در برابر هم قد علم کنيم
و حق داريم بسياري ازنظرات وعقايد هم را نپذيريم
 بي آنکه قصد تحقير هم را داشته باشيم
عزيز من ! بيا متفاوت باشيم

در مکتب ما رسم فراموشي نيست

در مسلک ما عشق هم آغوشي نيست

مهر تو اگر به هستي ما افتاد

هرگز به سرم خيال خاموشي نيست

یک محقق و استاد دانشگاه گفت: میزان ارتباط کلامی زوجین با یکدیگر در شهرهای بزرگ کمتر از 17 دقیقه در طول روز است و این آمار در میان زوجهای تحصیلکرده و متخصص بسیار کمتر از این مقدار است.

دکتر غلامرضا علیزاده در گفتگو با خبرنگار مهر با بیان این مطلب افزود: در شهرهای بزرگ برای حل مشکلات اقتصادی زوجینی که هر دو صبح تا عصر و گاهی هم دیرتر مشغول کار و فعالیت در بیرون از منزل هستند و به دلیل خستگی پس از بازگشت به خانه دیگر توان صحبت با یکدیگر را مگر در موارد ضروری ندارند.

بر اساس تحقیقات انجام شده توسط گروه جامعه شناسی خانواده دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی در شرایط فعلی جامعه به دلیل مشکلات اقتصادی و اشتغال بیش از حد زوجین میزان گفتگو میان آنان در طول شبانه روز به کمتر از 17 دقیقه می رسد.

کارشناسان معتقدند با توجه به اینکه قواعد رفتاری خاصی برای زنان در تعاملاتشان مشخص نشده آنان در محیط کار تحت فشار عصبی هستند و در محیط کار و در مسیر رفت وآمد بیش از مردان در معرض استرس قرار دارند و همین موضوعات باعث می شود در محیط منزل حوصله و امکان گفتگو و صحبت را نداشته باشند.

شب قراریست که ستاره ها برای بوسیدن ماه میگذارند و

                                                  چه زیباست شرم زمین که خود را به خواب میزند

.

ساکنان دریا پس از مدتی صدای امواج را نمی شنوند

                                                                  چه تلخ است قصه عادت!

.

زندگی بدون عشق بی معنی است و

                                                  خوبی بدون عشق غیر ممکن .

.

به آنان که پاییزرا دوست دارند بگویید:

                                             پاییزهمان بهاراست که عاشق شده....

.

ياد باد آن روزگاران ياد باد

کامم از تلخی غم چون زهر گشت

بانگ نوش شادخواران ياد باد

گر چه ياران فارغند از ياد من

از من ايشان را هزاران ياد باد

مبتلا گشتم در اين بند و بلا

کوشش آن حق گزاران ياد باد

گر چه صد رود است در چشمم مدام

زنده رود باغ کاران ياد باد

راز حافظ بعد از اين ناگفته ماند

ای دريغا رازداران ياد باد . .

.